Alles kan altijd beter

16 mei 2018

FAST LANE

 

Your mind is telling you it’s not enough
And that everything is black or white
But you forget that there are a million colours
Between everything that’s wrong and right.

You live life in the fast lane
On a train that does not stop
And your eyes gaze hastily
At the clock that says time’s up.

You’re continuously comparing
To everything that seems the best
But you forget that you are not special
You are unique, just like the rest.

Ken je dat gevoel? Het altijd maar meer en beter moeten? Constant aan staan en overal bij willen horen? Want anders mis je de boot. De sneltrein naar geluk. Is dat echt zo? En waarom vergelijk je jezelf met iedereen, en dan vooral de mensen die het zogenaamd beter en leuker doen? Niemand is hetzelfde. Ik ben niet speciaal. En jij ook niet. We zijn uniek. Dát is onze superpower.

Maar het is best moeilijk om uit de ratrace van onze prestatiemaatschappij te stappen. Je moet constant presteren om erbij te horen, lijkt het. Je leert niet op school hoe je kan reflecteren en stilstaan bij wat je nou echt gelukkig maakt. Je leert niet over emoties. Je verliest constant de strijd met perfectionisme want het kan altijd beter en het is nooit goed genoeg. Je valt in een eenzaam gat en je weet soms niet meer hoe je je hoofd boven water moet houden. Het voelt alsof je faalt in het leven. En dat is kut in het kwadraat.

Een paar jaar terug ben ik uit die sneltrein gestapt. Ik ben bijna 30 en ben nog lang niet gesettled zoals mijn leeftijdsgenoten. Ook ben ik niet het carrière pad aan het bewandelen wat mijn leraren van mij hadden gehoopt. Ik heb geen koophuis en ben geen #fitgirl. En ik zal je één ding verklappen; deze plek is zó veel leuker!

Liefs,

Elise