De Waarde van Falen

27 jun 2018

Falen. Het woord heeft zo’n negatieve lading in onze cultuur. Alsof het iets slechts is. Falen is niet oké. Een onvoldoende, een target niet gehaald, doelen niet bereikt, niet goed je best hebben gedaan. Het voelt voor de meeste van ons allemaal als falen. Voor mij geeft het woord een gevoel van teleurstelling terwijl mijn lichaam een diepe zucht maakt als ik het uitspreek. “Ik heb het niet goed gedaan” zegt een stem in mijn hoofd.

Maar waarom hangen we zoveel waarde aan het falen?

De tweet die ik gepind heb op mijn Twitterpagina (en die tweet die vind je hier: https://twitter.com/Elise_denA) gaat juist over het belang van falen. Elke keer als iets ons niet lukt krijgen we een mogelijkheid om het opnieuw te proberen. Maar toch lijken we elke keer als we falen het op te geven. “Laat maar dan”. We zien falen niet als een cadeautje om te leren, om creatief te mogen zijn en om uit de box te leren denken. Ik kan je nu doodgooien met bekende leuzen als ‘Einstein heeft een miljoen keer gefaald voor hij met een waardevolle formule kwam’, maar die bespaar ik je. Ik dacht altijd dat ik overal goed in moest zijn. En ergens wíl ik ook overal goed in zijn. Die strijdlust zit in mij. Dat is oké zolang ik me wel realiseer dat elke keer als iets anders gaat zoals ik wil, iets niet kan of iets niet lukt, dat dat niet erg is.

De angst om te falen is voor ons vaak veel groter dan de moed om onze dromen achterna te gaan

“Doubt killed more dreams than failure ever did”. Zegt de persoon in mijn Twitterfilmpje. De angst om te falen is voor ons vaak veel groter dan de moed om onze dromen achterna te gaan. Want wat zegt de maatschappij of onze omgeving over ons als we falen? “Wat vervelend” of “wat jammer voor je zeg”. Nee, niet jammer. Super goed juist. Maar dat horen we niet als we die onvoldoende hebben gekregen terwijl we zaten te gamen of met onze vriendjes in bomen aan het klimmen waren. Onze creatieve geest wordt, in mijn beleving, onderdrukt door de angst om te falen. We voelen geen ruimte om te mogen ontdekken en om te mogen proberen.

Toen ik wegging bij Nike om voor een klein Nederlands videoproductiebedrijf te gaan werken reageerde veel van de mensen in mijn omgeving verontwaardigd. Ik was toch zo goed bezig? Ik had toch een gouden carrière in het verschiet? Ik moest mezelf verantwoorden waarom ik wilde focussen op dingen die mij gelukkig maakte. Best gek hé? Dat dacht ik ook.
Toch knaagde het aan me en voelde ik me ergens een ‘failure’.

Er zou een mechanisme in je hoofd moeten zitten die je een schouderklopje geeft als je faalt
Ook toen ik later een freelance opdracht eerder stopte omdat ik wilde focussen op mijn eigen bedrijf voelde het ergens voor mij als falen. Terwijl ik juist voor mezelf koos. Ik had besloten om meer energie te stoppen in mijn droom (wat ik daarvoor wat minder durfde, hey hallo angst om te falen). Er zou een mechanisme in je hoofd moeten zitten die je een schouderklopje geeft als je faalt. Die je aanmoedigt als je je energie in dingen gaat stoppen die beter voor je zijn. Die je aanmoedigt om fouten te maken. Fouten maken hoort bij het leven, inspireert je creativiteit en houdt je hoofd in het hier en nu.

Jij ben de kapitein
Onze focus ligt te veel op het behalen van doelstellingen van de bedrijven en organisaties waarmee we te maken hebben. Wat op zich mooi is, omdat er dan met z’n allen wordt gewerkt aan het succes van het bedrijf. Maar wie runt het bedrijf van jouw leven? Jij bent de enige werknemer, en jij bent de CEO. De kapitein op jouw schip en jij mag altijd bepalen waar je heen wilt varen. Elke bocht is goed. Niets is slecht of fout, want je vaart toch?
Zolang de boot maar niet omkukelt doe je het eigenlijk fuckin goed.

Liefs

Elise


Hello life

How are you today?
What is there in store for me
Which new things am I going to see?

Hello life
You beautiful thing
With your surprises and all your love
With the light that shines from above.

Every day born anew
To enjoy every single bit of you
To wake up with a laugh
Making today the best day we’d have.

But oh life you can be so unexpecting
Your lessons never come easy
Your challenges can bring so much pain
Leaving us hopelessly in shame.

You make us grow
When we get back up after the fall
But sometimes we fall so hard
Dimming that lifelight in our heart.

I know you mean well
And I know you mean good
Though sometimes we are not able
To deal the deck on your table.

You choose each moment carefully
Bring them upon us when we are ready
You see the positive, you don’t fuss
To do whatever to bring out the best in us.

But are you sure that we can handle
All that you bring?
All those heartaches, all that hurt
All those days of darkness and dirt.

The disappointments and the let downs
The worry and the fear
The betrayal and the lies
The unheard screams and cries.

Is it all really necessary?
Is it really supposed to be?
To succeed in the quest you set
Is this the road to no regret?

Dear life, I trust you with my heart
I’ll follow every step you’ve laid out for me
I’ll stay strong and get back up
I won’t stop walking to the top.

Just sometimes, please sometimes
Let me please know
That I am doing what is right
That everything is worth the fight.

(Elise, 21 jaar)

2 reacties

  1. aging op 3 juli 2018 om 06:18

    Sрot on with thiѕ write-up, I actually feel this ѡebsite needs a lot more attention. I’ll probɑbly be returning to read more, thanks for the information!



    • Elise op 3 juli 2018 om 17:35

      Thanks for your comment! Curious to hear your further thoughts on this subject 🙂