Durf te leven

11 feb 2019

Het is nog maar net februari en ik heb alweer een bijzonder heftig dal gezien en een ongelofelijk mooie piek (letterlijk want ik stond net op een berg van 2620m hoog op mijn snowboard).

Eind januari ben ik een vriendin verloren aan kanker. 37 jaren jong was ze. Ze was al een aantal jaar aan het vechten tegen die kloteziekte, maar dat het zich opeens had uitgezaaid naar haar hersenen kwam onverwacht. Binnen 2 weken was ze er niet meer. Ik heb geen afscheid meer van haar kunnen nemen, want ze stierf op de ochtend dat we samen zouden gaan eten.

Het onwerkelijke besef, het hartverscheurende verdriet. Hoe ga je daar mee om? Waar ligt dat plekje wat je het moet geven als je alleen maar verslagenheid en oneerlijkheid ervaart? Als ik het al zo moeilijk vind, durf ik bijna niet eens te bedenken wat haar directe familie nu doormaakt. Soms vind ik het leven gewoon oneerlijk. Soms gebeuren dingen zonder goede reden. En soms slaat de werkelijkheid als een baksteen in je gezicht.

Maar naast dit verdriet, wil ik je eigenlijk vooral meegeven wat ik Laurien heb moeten beloven. Ze wist, ondanks of juist door haar ziekte, van elke dag een feestje te maken. Elke koffie werd een feestkoffie, elk glas wijn had een mooie reden. Elke dag vond ze dingen die haar blij maakte. En man, wat was en is zij een inspiratiebron voor mij. We dromen allemaal zoveel over later. Maken zoveel mooie plannen. Wensen onszelf allemaal gelukkige dingen toe.

Maar waar wachten we dan eigenlijk op? Totdat we dat glas champagne hebben verdient? Totdat we een nieuw huis hebben gekocht om hem open te trekken? Totdat we een stap in onze carrière hebben gemaakt? Totdat het zomervakantie is?

Doe vandaag wat je morgen graag zou willen doen.

Dat zei mijn goede vriend tegen mij, met wie ik op wintersport was. Ik was die week gelukkig in het kwadraat (zoals je misschien kan aflezen van de foto), maar wilde bepaalde dingen uitstellen tot de laatste dag. Of tot de mooiste dag. Of tot de dag met de meeste zon en meest perfecte sneeuw. Waarom eigenlijk? Verdiende alleen zo’n perfecte dag dat ik een glas champagne wilde drinken en proosten op het leven? En dus dronken we champagne op de berg, op dezelfde dag dat ik zei dat ik nog eens ergens deze week wilde proosten op Laurien. Op dat moment vielen de voorwaarden voor onmogelijke omgevingsfactoren weg.

Het voorwaardelijke verdienmodel-syndroom

Beloningen met mooie dingen, of dat nou een glas champagne is, een dagje wellness of uit eten gaan bij dat ene fijne restaurant, dat doen we dus alleen maar vanuit de overtuiging dat we eerst iets goeds moeten hebben gedaan of perfecte omgevingsfactoren aanwezig zijn. En we belonen onszelf vrij weinig ben ik van mening. We hebben onbewust een compleet verdienmodel in ons hoofd gebouwd met alle dingen die we moeten doen of bereiken met daarnaast een soort scoresheet van onze eigen overtuigingen wanneer we iets wel of niet verdienen. Stel, ik zit al een tijdje in dezelfde baan en wil stiekem eigenlijk heel graag weer eens eten bij mijn lievelingsrestaurant. Mijn hoofd heeft al bedacht dat dit soort geluksmomentjes alleen komen als we daarvoor iets hebben gedaan, hard hebben gewerkt of wat voor reden dan ook om iets te kunnen vieren. Een “gewone” werkdag valt niet echt onder iets bereikt hebben, en dus voelen we ons niet helemaal OK als we onszelf trakteren op een etentje bij dat ene fijne restaurant. De pizzeria om de hoek is dan makkelijker te verantwoorden. Ofzo.

Wat ik wil zeggen is dat we geluksmomentjes exclusief hebben gemaakt. Met belachelijke randvoorwaarden. Het is altijd “pas als…. dan…..”, wat is dat nou voor stomme formule voor een geluksmomentje? We mogen het onszelf dus gewoon elke dag gunnen. Doe de dingen die je echt graag wilt doen. Geluk is niet een permanente staat van zijn, dus hoe zonde is het als je de momenten van geluk ook nog eens gaat minimaliseren totdat jij vindt dat je ze zogenaamd verdient hebt. Jouw perfectionistische hoofd vindt namelijk dat je het pas verdient als je écht iets fantastisch hebt gedaan, dus dan kan je nog wel even wachten.

Durf te leven en wacht niet op morgen. Maak, net zoals Laurien dat zo goed deed, van elke koffie een feestkoffie. Doe vandaag wat je morgen pas zou gaan doen. Je mag vandaag al gelukkig zijn.

Liefs,
Elise

3 reacties

  1. Michiel Hopman op 17 februari 2019 om 18:09

    Hoi Elise
    Ik heb jouw teksten en verhaal gelezen .
    En ze zijn veel herkenbaar.
    Ik vind dat jij hele mooie verhalen schrijf !
    Het raak je ,en als je zo kan leven als je elke dag een Feestje heb.
    Echt Super mooie!

    Gr Michiel Hopman
    Ik ben Automonteur bij Garage Karssen in Driebergen!
    Waar jij je auto in onderhoud heb.

    • Elise op 18 februari 2019 om 09:27

      Hoi Michiel,
      Dank voor je leuke reactie!
      De zoektocht naar je eigen geluk is soms een uitdaging he?
      Geniet lekker van het zonnetje vandaag en tot gauw bij de Garage!
      Groetjes
      Elise

  2. Asha op 27 april 2019 om 19:58

    Prachtig mooi geschreven en heel inspirerend!!
    Ga zo door!❤️

Laat een reactie achter