Jij + ik = √ik

12 sep 2018

Jij + ik is de wortel van ik

Wist je dat onverwerkte trauma’s worden doorgegeven aan de volgende generaties?

Heel onhandig maar het gebeurt dus wel. Van het moment dat jij bij je moeder in de buik zat, voel jij de onverwerkte of opgekropte emoties van je moeder. Via de zogenaamde emotionele navelstreng. En ook ben je gevoelig voor het oude zeer van je vader als je geboren bent. Deze onverwerkte trauma’s hebben een enorme impact in hoe jij je kan verbinden met je ouders en met andere mensen op latere leeftijd.

Bovenstaande is een van de belangrijkste inzichten die ik afgelopen maanden heb gekregen, mede door het boek ‘Liefdesbang’ van Hannah Cuppen. De meeste van ons ervaren allemaal, vaak onbewust, vormen van verlatings- en/of bindingsangst. We kunnen óf geen echte verbinding aangaan met de ander waardoor we de ander op een bepaalde afstand houden, óf we doen er alles aan om onszelf vast te klampen aan de ander waardoor we onszelf kunnen verliezen.

We groeien op en maken onze eigen trauma’s mee. We ervaren pijn, worden verlaten of missen liefde van of hechting met onze ouders. Deze opgestapelde ellende nemen we mee in onze liefdesrelaties. En zolang deze trauma’s niet verwerkt zijn, kunnen we geen échte verbinding aangaan met onze partner. Super stom eigenlijk.

Als we vanbinnen nog niet geheeld zijn, worden we in zekere zin afhankelijk van onze partner om het gemis of gat wat we vroeger als kind hebben ervaren te vullen. En zo roepen we tegenwoordig vaak het zoetsappige zinnetje: “you complete me”, of “you make me whole”.

Klinkt wellicht romantisch. Maar het is alles behalve gezond. Als ik op jou moet leunen om mijn stukje pijn te helen of een gemis van vroeger te vullen, word ik afhankelijk van jou. Ik hou je op afstand omdat ik niet weer gekwetst wil worden, of ik heb alles voor je over om bij me te blijven omdat ik niet weer verlaten wil worden.

En zo komt de formule: Jij + ik = √ik

Incomplete jij, plus incomplete ik, zorgt voor een afhankelijke, niet-helende ik. Snap je ‘em?

Ik geloof dat liefdesrelaties de meest ingewikkelde, verwarrende en dynamische relaties zijn die wij als mens aangaan. Een liefdesrelatie heeft namelijk de kracht om al je oud zeer te spiegelen of naar boven te halen, omdat dat in de weg staat van een echte verbinding.

Maar hallo, deze pijn willen we helemaal niet zien of voelen.

En daarom dansen we samen om onze pijnen heen. We manipuleren, manoeuvreren, en ons ego zegt dat het geweldig is. Ik laat over mijn grenzen heen gaan, en jij bouwt extra muren om jezelf die ik niet kan afbreken. Weggaan doen we niet, want deze plek is veilig omdat we dit eerder hebben gevoeld toen we klein waren.

Tot dat moment. Dat jij mij toch verlaat. Of jij toch te dichtbij komt. Je raakt verdriet van het kind in mij die zich niet volledig kon hechten aan mijn ouders. Vaak door onvermogen plus trauma’s van de ouder zelf. Het gemis van jouw liefde in het nu triggert de pijn van vroeger toen ik ook liefde heb gemist. Zout in een open wond dus. Ja en dan? Dan voel je je klote. Afgewezen en eenzaam, of afgesloten en gevoelloos.

Hoe dan?

Nu vraag je je natuurlijk af hoe we uit onze ‘wortels’ kunnen komen, en hoe we niet afhankelijk worden van de ander. Nou dat zal ik je vertellen, want hoe haal je een getal uit een wortel?

Je kwadrateert hem.

Ga op zoek naar het stukje wat je vroeger hebt gemist. Ga op zoek naar verbinding met jezelf. Zorg dat je zoveel zelfliefde voelt zodat niemand anders jou de bevestiging, goedkeuring of liefde hoeft te geven om jouw bestaansrecht te geven. *kleine lettertjes: dit is soms makkelijker gezegd dan gedaan*.

Je moet zelf eerst in het kwadraat zijn voor je een relatie in het kwadraat kunt creëren, mits de andere persoon ook in het kwadraat is. Je hoeft dit niet alleen te doen, je mag om hulp vragen, om ondersteuning. Je kan dit ook aangaan in de relatie zelf, zolang je allebei wilt groeien en je los van de ander zelfliefde kan ervaren.

Het gaat om jezelf en de ander gunnen wat er nodig is om te groeien, zonder verwachtingen om iets terug te krijgen, zonder afhankelijkheid. En soms kan de ander, of jij, alleen verder groeien als je afscheid neemt van die relatie. Dat is verdrietig maar uiteindelijk wel een waardevol cadeau. Het pad naar het kwadraat is namelijk nooit een makkelijke. (helaas)

Maar, als jij kwadrateert, en je (toekomstige) partner ook, dan ontstaat er een liefdesrelatie die meer kan zijn dan het kwadraat:

 

Ik² + jij² = wijⁿ

 

In wiskunde termen is tot de macht ‘n’ een getal wat oneindig groot kan worden. Oja, en er staat ‘wijn’ en daar hou ik van.

Liefs,

Elise

3 reacties

  1. Petra Romijn op 13 september 2018 om 08:31

    Mooi geschreven en o zo waar!

  2. Roos hellevoort op 15 oktober 2018 om 11:53

    Herkenbaar, grappig en verfrissend!!

  3. Harry reynaers op 16 oktober 2018 om 04:14

    Prachtig geschreven maar dubbel. Verliefd zijn is vaak bijna een vorm van “ krankzinnigheid” als je na verloop van tijd weer met beide voeten op de grond komt ! Je door de waas van “ Alles is goud wat blinkt “iemand echt ervaart dan komen er barstjes in wat we werkelijk dachten te zien!

Laat een reactie achter