Plus + Min = Min

03 nov 2018

Turbulentie

Het was even stil aan mijn kant. Het leven heeft een continue stroom aan turbulentie. Om je wakker te houden, zodat je kan blijven groeien en om je bewustzijn van je belemmerende patronen te vergroten. “Helaas” is er geen punt dat je er gewoon bent, klaar met groeien. Klaar met pijn, of klaar met turbulentie. Dat zal er altijd zijn, dat is het leven. “Without the presence of darkness, the word happy would lose its meaning”, wordt er wel eens ge-instaquote. Wat zweverig, maar Oh. Zo. waar.

Zo kreeg ik ook weer een portie turbulentie op mijn bord. Ik ben me inmiddels heel erg bewust van mijn patronen en overtuigingen, maar als er turbulentie in mijn leven komt zijn het toch die patronen waar ik direct inschiet. Stom he? Nouja dat vind ik soms wel. Hallo, ik weet inmiddels toch wel dat die patronen niet helpend zijn?!

Ik ben graag met anderen bezig, focus het liefst al mijn energie op de ander. Om ze te helpen, om er voor ze te zijn, om ze te geven wat ze nodig hebben. Een kwaliteit die kan doorslaan naar een valkuil. Want door zoveel van mezelf te geven was ik mezelf een beetje kwijtgeraakt de laatste 2 maanden.

Cocktails met een kater

De cocktail van overmatig please gedrag, met een vleugje verlatingsangst, verse onderdrukte emoties en een kwak bevestigingsdrang werd steeds sterker, en de kater werd steeds groter. Ik voelde me vaker eenzaam of “leeg”, wat eigenlijk betekent dat ik niet in contact stond met mijn eigen gevoel en dat ik mezelf nodig had.

“Loneliness is a sign that you are in desperate need of yourself”, las ik vorige week toevallig in een boek.

Wat ik dan doe? Ik onderdruk verdriet, zoek juist enorm afleiding of zonder me af. Ik focus me zo op de ander zodat ik mijn eigen emoties niet eens kan voelen. Dus ik had niet door dat er wat verdriet in mij zat wat eruit wilde. En ons brein is heel erg slim. Ons brein houdt niet van verdriet of pijn, en dus zet ie patronen in om ze te ontwijken. En wij maar denken dat we lekker bezig zijn. Leven in een neppe-happy bubble. Maar onderdrukte emoties schreeuwen in stilte. Tot. Dat. Die. ballon. Knapt.

En zo werd ik laatste maand een beetje overspoeld door allemaal emoties die ik in verloop van tijd onbewust had onderdrukt. BOEM. Ik werd er door overrompeld. Voelde me even zwaar ellendig. Mijn positieve verlangen om voor mensen om me heen te zorgen, plus mijn eigen emoties onderdrukken, resulteerde dus in een dikke min.

Plus + Min = Min

 

Wake-up call

Maar daardoor werd ik wel weer wakker geschud, om weer even bij mijn eigen gevoel stil te staan. Om mijn verdriet aandacht te geven en om liefdevol voor mezelf te zorgen. Om te realiseren dat ik wat meer liefdevol naar mezelf mag zijn.

Hoe haal ik mezelf uit de min naar de plus? Ik vraag mijn omgeving om hulp, vraag mijn vrienden en familie om een extra knuffel en shift mijn focus van anderen naar mij. Ik loop in het bos met de vraag, “waar verlang ik naar”, en “waar heb ik nu op dit moment behoefte aan?”. Ik probeer het verdrietige kleine meisje in mij te troosten. En dat betekent dat ik mijn emoties weer mag voelen, in plaats van onderdrukken. En soms is dat kut en stom. Like I said before, het pad van groei is nooit een makkelijke.

Evalueer jij wel eens hoe het echt met je gaat? Sta je in de min of in de plus? Wat heb jij nodig om van jezelf te houden? En vind je dat soms ook echt intens moeilijk?
Knuffels helpen naar mijn idee sowieso altijd een beetje. Ze zijn ook nog eens gratis en onbeperkt beschikbaar.
Ik denk dat ik maar even met een bordje “free hugs” op mijn rug ga lopen.

Liefs,

Elise

Laat een reactie achter