Van vergelijken naar compliment

13 jun 2018

Vergelijken. We doen het allemaal. Met onze grote zus, onze buurman, onze vrienden, collega’s en een miljoen social media accounts die we niet kennen. Maakt het ons gelukkig? Volgens mij niet. Want we vergelijken onszelf vaak met iemand die wij als ‘beter’, ‘mooier’, ‘dunner’, ‘grappiger’, ‘knapper’, etc. beschouwen.

Waarom kijken we zoveel naar anderen? Is het omdat we ons eigen spiegelbeeld niet leuk genoeg vinden?

Van vergelijken naar compliment

Ken je dat, dat je in de trein of bus zit en je kijkt naar de mensen om je heen en je gaat jezelf vergelijken met diegene? Gedachten als “zij heeft veel beter haar dan ik”, “ik wou dat ik net zo slank was als dat meisje”, “die heeft een lelijke neus!”. Inderdaad ja, niet zo aardig en ook allemaal negatief, of we nou iemand afkraken of we onszelf de grond in stampen. Ik werd er in ieder geval niet vrolijker van en kreeg de constante bevestiging dat ik niet mooi, leuk, of goed genoeg was door die vergelijkingen.

Hoe ik dit omdraaide
Toen ik in 2012 besloot om het roer om te gooien en om keihard aan mezelf te gaan werken, wilde ik ook mijn negatieve mindset veranderen. Ik ging nog steeds elke dag met het openbaar vervoer naar mijn studie in Den Haag. In plaats van mensen af te kraken in mijn hoofd, of mezelf negatief te vergelijken met de ander, begon ik met het geven van complimentjes in mijn gedachten. In plaats van, “zij heeft veel beter haar dan ik”, dacht ik: “wauw wat heeft zij een mooie bos haar!”. En van de gedachte “wat heeft hij een stomme broek aan” maakte ik “wat een matchende outfit!” of iets wat ik als waarheid beschouwde. Want de key is, de gedachte moet wel waar zijn en niet iets waar je het niet mee eens bent.

En zo zat ik in de trein, de mensen te bestuderen en te complimenteren in mijn hoofd. Ik werd er echt super vrolijk van! Omdat het positieve gedachten waren. Geen jaloezie, geen vergelijkingen. Soms durfde ik ze zelf hardop uit te spreken naar de desbetreffende persoon.

Meer liefde voor mezelf
En nu, 2018, doe ik dit nog steeds. Het zit nu in mijn hoofd geprogrammeerd om positief naar de ander te kijken en dat geeft mij zelf een heel positief gevoel terug. Ik vind het dan ook een heerlijke uitdaging als ik op Utrecht Centraal op de trein wacht en er stappen 45 mensen tegelijkertijd uit en om over iedereen minstens één compliment te geven in mijn hoofd. Ook al zijn sommige complimenten wat vergezocht als “goeie sokken dude!”, of “die bril staat je fantastisch”, ik word er dus mega vrolijk van. Deze oefening heeft me ook geleerd hoe ieder mens uniek is. Niemand is hetzelfde. We kunnen wel wensen dat we net zulke mooie krullen hadden als de buurvrouw, of de billen van je sportmaatje, maar jouw lijf is uniek en zo is je hoofd.

Door deze oefening ben ik meer liefde voor mezelf gaan voelen. Kon ik meer liefde voor de ander voelen. En dat is goud. De kracht van de mind is zo bijzonder. En een gedachteverandering kan een wereld van verschil maken.

Ik daag jou uit om bij je volgende reis met het openbaar vervoer dit ook te doen! Ik ben benieuwd hoe dat gaat en of het je lukt om een compliment te vinden bij de mensen om je heen. Laat je het weten? Reageren kan hieronder in de comments of op mijn Facebookpagina: https://www.facebook.com/leveninhetkwadraat/

Liefs,
Elise

 

Een gedichtje wat ik vond over het afwijzen van je eigen spiegelbeeld

 

Reflecting shame

Trying to avoid
However my eyes are drawn
To all reflecting surfaces
To see an image to be ashamed upon

The disgust, the hate, the anger
When I see that girl again
That stares at me with such disgrace
Dragging shadows from the pain

Always on the lookout
Those disapproval eyes
But when others stop to look
She smiles with great disguise

Secret teardrops fall
When comparing to the best
Always searching for the worst
The fight that never rests

Despite how happy you make me feel
Despite everything you do
Every time we stand near a mirror
I’d rather look at you

Anonymous (15 years )