Zijn met je Zielenpijn

25 jul 2018
Zielenpijn.

Ken je die pijn? Ik geloof dat iedereen een zielenpijn heeft. Bewust, onbewust, voelbaar of diep verstopt achter beschermmuren. Onze ziel in de meest pure vorm, zonder ons ego of aangeleerde patronen en gedrag, is zo mooi maar ook zo kwetsbaar. Als kind hebben we nog vrij weinig ‘eelt’ of ‘beschermlaagjes’ op onze ziel, omdat we nog niet zoveel pijnlijke gebeurtenissen hebben ervaren die voor die beschermlaag zorgen. Elke keer als we als kind zijnde iets naars meemaken en pijnlijke emoties ervaren, komt er steeds een dikkere laag eelt op onze ziel. Het is ons beschermingsmechanisme. We willen deze pijn niet voelen dus bouwen we muren.

Ons ego is expert in het ontwijken van nare emoties

En zo word je volwassen met een groeiend laagje eelt en hogere muren om je ziel heen. Hoe vaker je je rot hebt gevoeld, hoe dikker die muren. Maar daarachter zit nog steeds de kinderversie van jou. Met zijn pure maar ook gekwetste ziel. Jouw zielenpijn.
Voor iedereen kan deze zielenpijn anders zijn. Het is ook moeilijk om erachter te komen wat jouw zielenpijn precies is, omdat hij zo diep verstopt zit onder al die lagen van tijd en eelt. En je ego doet er alles aan om niet naar dat plekje van pijn te gaan. De pijn die je zo diep vanbinnen raakt. Ons ego is inmiddels expert geworden in het ontwijken van nare emoties, om met grote bogen om de pijn heen te lopen en om die zielenpijn te negeren.
Misschien heb je er wel helemaal geen last van, misschien komt dat ook wel nooit. Maar uit eigen ervaring weet ik wel, dat je pas écht kan groeien als je naar je zielenpijn gaat. Als je die pijn onder ogen durft te komen en om die pijn te verwerken.

Mijn zielenpijn

Mijn zielenpijn is de pijn van eenzaamheid. Als kind zijnde heb ik dit zo intens gevoeld dat ik vanaf dat punt alle vormen van eenzaamheid uit de weg ging. Als eenzaamheid ook maar even op de loer lag raakte ik al in paniek. Jarenlang heb ik deze pijn verstopt achter een schijndecor van mensen om me heen. Maar in mijn puberteit en in mijn twintiger jaren viel mijn decor om. Mijn hart ging zelfs fysiek pijn doen als deze vorm van eenzaamheid in de buurt was. Mijn kleine Elise ervaarde deze pijn als onverdraaglijk. En al waren er honderd mensen om mij heen, ik was de enige die haar kon troosten.
Ik heb er jaren over gedaan om al mijn muren af te breken, om het eelt weg te schrapen en om mijn zielenpijn onder ogen te komen. In theorie lijkt het misschien simpel als je eenmaal doorhebt dat daar de blokkade ligt die jou weerhoudt om te groeien.

Maar in werkelijkheid vond ik dit verdomd lastig.
Het opnieuw voelen van die dieper liggende pijn is echt wel heftig. Ik begreep wel waarom mijn ego er alles aan had gedaan om die pijn te ontwijken. Maar ik heb doorgezet. Met behulp van EMDR (trauma-therapie), heb ik de kleine Elise in mijzelf kunnen troosten. Ik leerde mezelf liefde te geven en met deze therapie kon ik de pijn van toen verwerken. Dat was heel bijzonder, want sindsdien voel ik me zoveel vrijer. Ik voel me zoveel meer mezelf, zo veel meer open voor ervaringen en voor verbinding met anderen. Wat ik mezelf en anderen nu kan geven doordat deze blokkade is opgeheven en doordat mijn zielenpijn niet meer belemmerend werkt, was het allemaal waard.


Mijn moeder zegt dat je het zelfs in mijn ogen kan zien, een diepere twinkeling van de kleine Elise die lacht in plaats van huilt.

Liefs,
Elise

 

I feel.

There are thoughts and feelings
So many things I feel
Though I cannot place them
I know that they are real.

It’s confusing, it’s messy
It’s chaos inside
A release of something
I’ve tried to hide.

It’s dark and overwhelming
So heavy on my heart
I fight tears and I try hard
Not to fall apart.

Where does it come from?
What is this stuff?
It’s only one tiny feeling
But I’ve already had enough.

Laat een reactie achter